Άρθρο-απάντηση της "Ελληνοφρένειας" στο γελοίο επικοινωνιακό σόου της...βίλας (που δείχνει ότι πιάνει ως κόλπο στους πρόθυμους νεοραγιάδες τσογλαναρέους)

ΠΕΡΙ ΒΙΛΑΣ

(του Θύμιου Καλαμούκη)

Είναι πολύ αστείο και διασκεδάζω αφάνταστα όταν  μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί τους προσαχθέντες και συλληφθέντες για την βίλα Αμαλία, παράνομους, ύποπτους, οπαδούς της ανομίας, εγκληματικά στοιχεία, κλπ. Και διασκεδάζω επειδή το ίδιο κομμάτι θεωρεί νόμιμους τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, όπως νόμιμους θεωρούσε στο πρόσφατο παρελθόν τον Γιάννο Παπαντωνίου και τον Άκη Τσοχατζόπουλο και άλλους τιτάνες της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, που έχουν εκλεχθεί από «λαϊκές πλειοψηφίες».

Η σχεδόν 20χρονη δημοσιογραφική εμπειρία μου, μου έχει μάθει να ορίζω με διαφορετικό τρόπο από τον συνήθη,  έννοιες, όπως νομιμότητα, παρανομία, παραβατικότητα, περιθώριο, ενοχή. Στην δική μου λογική ένοχος δεν είναι ο 20χρονος, που αρπάζει την μολότοφ και την πετάει στην βιτρίνα της τράπεζας. Ένοχος είναι η τράπεζα. Και το λέω αυτό γνωρίζοντας ότι δεν βγαίνει κάτι με το σπάσιμο μιας βιτρίνας, γνωρίζοντας ότι μπορεί κάτω από την κουκούλα να υπάρχει παρακρατικός νεαρός, γνωρίζοντας ότι η κλεψιά των τραπεζών προς τους «πελάτες» τους δεν θα σταματήσει ούτε με 1000 μολότοφ.

Τα λέω αυτά γνωρίζοντας ότι το πιο αποτελεσματικό όπλο είναι ο συνειδητός και αποφασιστικός αγώνας, ο δύσκολος και επίμονος αγώνας, ο οποίος  ξεκινώντας από τα απλά και τετριμμένα (απεργίες συγκεντρώσεις), θα μετεξελιχτεί σε εξέγερση και ίσως κάποτε και επανάσταση, για να εγκαθιδρυθεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από τράπεζες και άλλα ευαγή ιδρύματα…

Από την  εμπειρία μου επίσης έχω πειστεί, ότι όσο περισσότερο ακούω για «ανομία που πατάσσεται», τόσο κατανοώ ότι μια απίστευτη απάτη  βρίσκεται σε εξέλιξη. Την ίδια ώρα που ο υπουργός Δένδιας, ανακοινώνει ότι συνέλαβε 1500 ύποπτα μπουκάλια βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, το μεγαλύτερο πλιάτσικο των πηγών της χώρας και η πιο άγρια εξόντωση των εργαζομένων του τόπου.

Στην ομοιογένεια που επιχειρούν να επιβάλλουν, τα γνωστά κόμματα, τα γνωστά συμφέροντα και τα γνωστά κανάλια, πρέπει να υπάρχουν θύλακες αντίστασης, θύλακες αλληλεγγύης, θύλακες αγώνα. Χώροι λαϊκής συνάντησης, έκφρασης, δράσης και πολιτισμού. Κανένας τέτοιος χώρος δεν είναι ύποπτος. Σε κανέναν τέτοιο χώρο δεν γίνονται παράνομες πράξεις. Και αν ακόμη γίνονται, είναι υποδεέστερες και αριθμητικά ελάχιστες, σε σχέση με αυτές που διαπράττονται στα περίφημα σαλόνια της εξουσίας. Οι παράνομες πράξεις γεννιούνται και εκκολάπτονται άλλου. Σε άλλες βίλες.

Η αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού πλαισίου δεν έχει ένα χρώμα, μια κατεύθυνση. Ξεκινά από πολλές αφετηρίες, έχει ποικίλες στοχεύσεις και μπορεί να φτάνει σε διαφορετικές αποστάσεις. Κάποιου η αμφισβήτηση φτάνει στην ρίζα, κάποιου στην επιφάνεια, κάποιου στην μέση. Αυτή η διαβάθμιση είναι ωραία αφορμή για συζήτηση, αναζήτηση τυχόν συγκλίσεων και κοινών πορειών. Αλλιώς ας πορεύονται χωριστά ή παράλληλα.

Υπάρχει χώρος για όλους. Και κυρίως δρόμος.

ΥΓ. Οι «ανομίες» των μελών της Βίλας, δεν θα μου σβήσουν από το κάδρο, την αγωνία τους και τον αγώνα τους, το πείσμα τους, το μεράκι τους, την άρνηση με άποψη όλων όσων σερβίρονται από κανάλια και διαύλους. Οι διαφορετικές από τις δικές μου, απόψεις τους, δεν θα μου κρύψουν το θάρρος τους να ανακαταλάβουν την βίλα, ξέροντας ότι θα συλληφθούν  από την αστυνομία και ξέροντας ότι θα περάσουν  την γνωστή ταλαιπωρία στην ΓΑΔΑ και θα υποστούν το σημάδεμα για μια ζωή…

Στην τόσο ήρεμη, νωθρή, αποχαυνωμένη  και προβλέψιμη Αθήνα της κρίσης, ήταν μια καλή αρχή για το δυσκολότερο έτος που μόλις ξεκίνησε.

Καλή λευτεριά στους συλληφθέντες και κυρίως στους αιχμαλώτους.

(ΠΗΓΗ: http://www.ellinofreneia.net/)

ΣΧΟΛΙΟ ΙΔΙΟΙΣ ΟΜΜΑΣΙ: Συμφωνούμε απόλυτα με την παρέμβαση του πάντα εύστοχου Θύμιου Καλαμούκη προσθέτοντας τρεις παρατηρήσεις:

α/ Τέτοιας μορφής αγωνιστικότητα έχει λόγο και ρόλο ύπαρξης ΜΟΝΟ σε θλιβερές περιόδους όπως η τρέχουσα (μνημονιακή = κατοχική και πραξικοπηματική) που ξεκίνησε πριν από δύο και πλέον χρόνια. Αν είχαμε μία πραγματική ευνομούμενη πολιτεία δημοκρατικής υπόστασης, τότε σίγουρα θα θεωρούσαμε την παρουσία των συγκεκριμένων ομάδων επιβλαβή για το κοινωνικό σύνολο. Δυστυχως, όμως, οι ακραίες-κατοχικές συνθήκες επιβάλλουν τέτοιου τύπου ακραία (;) αντίβαρα.

β/ Η συγκεκριμένης μορφής δράση έχει αξία εφόσον κρατιέται "καθαρή" από παρακρατικούς, εντεταλμένους μπαχαλάκηδες. Φοβόμαστε ότι -πέρα από τις προφανείς επιθέσεις των τελευταίων κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων-, τα πρακτορικά μιάσματα έχουν παρεισφρύσει σε στέκια και ομάδες σε βαθμό που διευκολύνουν τα γελοία σόου όπως οι "καταστολές" των προηγούμενων ημερών (λειτουργούν, δηλαδή, ως "δούρειοι ίπποι").

γ/ Δεν νοείται ολοκληρωμένη κριτική χωρίς την πρέπουσα αναφορά στα μόνιμα βαρίδια του λαουτζίκου, στους απλούς-καθημερινούς ξεφτίλες του ελληνικού γένους, τους ακόμα και σήμερα παρόντες νεοέλληνες - ραγιάδες, οι οποίοι πέφτουν πάντα στα μαλακά κρυπτόμενοι πίσω από το πολιτικάντικο σκουπιδαριό που υποστηρίζουν. Εφόσον ισχύουν οι τελευταίες νοσηρές -ως περιεχόμενο, σύμφωνα με το πατριωτικό και ορθολογικό πρόταγμα- σφυγμομετρήσεις που θέλουν μερίδα του πληθυσμού να..."πείθεται" από τα προπαγανδιστικά πανηγύρια ως άλλες αρκούδες που τις βαράνε το ντέφι για να χορεύουν και ταυτόχρονα τις μαστιγώνουν (και πολύ καλά τις κάνουν, αφού εξακολουθούν βλακωδώς να υπακούουν) τότε η κριτική πρέπει πρωτίστως να στραφεί ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΙΑΣΜΑΤΑ και λιγότερο στην πολιτικάντικη τσογλαναρία που στηρίζει την επιβίωσή της ακριβώς σ'αυτά τα "ανώνυμα" καθάρματα.